» Sznaucer średni pieprz i sól

WEGA SUPER

Historia i pochodzenie rasy sznaucer średni pieprz i sól

Sznaucer średni pieprz i sól wywodzi się z Niemiec. Wyhodowany był ze średniej wielkości psów wiejskich, stanowiących własność woźniców i stajennych. Psy te, towarzysząc dyliżansom, pobudzały konie do biegu i ostrzegały przed niebezpieczeństwem. Podczas postoju i w domach pilnowały dobytku oraz tępiły w stajniach szczury i inne gryzonie. Z tego powodu zwane były pinczerami stajennymi. Były to psy przystosowane do długotrwałego ruchu, odporne na zmienne i trudne warunki klimatyczne i bytowe. Odznaczały się również łatwością w obcowaniu z człowiekiem. Psy te posiadały różną strukturę i umaszczenie sierści. Kynolodzy zainteresowali się nimi w XIX wieku. Przypuszczać można, że współczesny sznaucer średni powstał przez skrzyżowanie tych psów ze szpicem wilczatym, co tłumaczyłoby umaszczenie „pieprz i sól” oraz z terierem szorstkowłosym, co przyczyniło się do uzyskania szorstkiego włosa. Niektórzy z autorów mają wątpliwości co do tej ostatniej krzyżówki i twierdzą, że włos szorstki uzyskano w tej rasie przez selekcję. Należy jednak uważać tę krzyżówkę za wielce prawdopodobną, ze względu na temperament i pasję łowiecką sznaucerów średnich. Wśród głównych hodowców tej rasy wymienić należy Maxa Hartensteina. Hodowlę jego przejął Josef Berta, jeden z najwybitniejszych kynologów i znawców sznaucerów. Posiadał on sznaucery „pieprz i sól” oraz czarne. Istnieje przypuszczenie, że ostatnie otrzymał z krzyżówkami z Black and Tan terierem. Nie jest jednak wykluczone, że czarne umaszczenie sznaucerów średnich uzyskano przez selekcję. Wielu jeszcze hodowców przyczyniło się do stworzenia dzisiejszego sznaucera średniego.

W latach siedemdziesiątych XIX wieku wiele zasług dla utrwalenia barwy „pieprz i sól” położył Georg Gallen ze Stuttgart i Leonard Kohn z Ravesbergu.

Charakterystyka rasy sznaucer średni pieprz i sól

Sznaucery średnie to przede wszystkim stróże, są one psami terytorialnymi. Pilnują nie tylko swojego terenu ale także pilnują swojej ziemi i swojego stada do którego będziemy i my należeć. Są to psy które potrzebują towarzystwa. Nie są tak hałaśliwe jak sznaucery miniaturowe i inne rasy małe. Używają głosu gdy zachodzi realne zagrożenie bądź jako ostrzeżenie. Po pewnym niedługim czasie przebywania na obcym terenie uważa je za swoje i może zacząć go bronić.

Sznaucer średni jest psem niezależnym i wymaga konsekwentnego lecz łagodnego traktowania. Ma on swoje zdanie niekiedy inne od twojego. Sznaucery to bardzo inteligentne psy i umieją wykorzystać twoją bezradność i niekonsekwentność. Od samego początku sznaucer musi wiedzieć, że nie on ma rządzić w twoim domu. Sznaucer jest bardzo pamiętliwy, jeśli wyrządzisz mu krzywdę, może już nigdy ci nie zaufać. Nie lubią być zostawiane na cały dzień same w domu. Potrzebne mu towarzystwo, dużo uwagi oraz miłości. Za swoim właścicielem chodzą krok w krok.

Sznaucery nie lubią bezczynności i samotności, lubią dużo aktywnego ruchu. Są to psy dla ludzi aktywnych. Zaciekawi go wszystko co się rusza i ucieka, więc uciekający kot czy kura będą pretekstem do gonitwy. Nie lubi krzyków i hałasów.

Szczenięta mogą rozrabiać, więc należy się z nimi dużo bawić oraz uczyć je posłuszeństwa. Mały piesek musi być często wyprowadzany aby nie brudził w domu. Dopiero po skończeniu sześciu miesięcy potrafi wytrzymać dłuższy czas bez załatwiania  się maksymalnie do   6 – 8 godzin.

Sznaucery należą do psów bardzo rodzinnych, bardzo kochają swoich właścicieli i z nimi czuje się najlepiej. Należy go konsekwentnie wychowywać aby nie wszedł nam na głowę jak małe dziecko.

Jak sama nazwa mówi sznaucer średni to nie jest mały pies. Dorosły sznaucer ma 50 cm, suczki są trochę mniejsze. Mogą mieszkać w bloku jednak nie lubią zostawać długo same, mogą wtedy wyć i szczekać.

Odpowiedzialne utrzymanie psa nie jest też takie tanie. Jeśli pies będzie jadł dobrą jakościową  suchą karmę, to będzie wydatek około 10 – 20 zł za kilogram. Należy także korzystać z usług weterynaryjnych, szczepić psa, odrobaczać, wzbogacać dietę w witaminy.

Sznaucer który będzie jeździć na wystawy musi być trymowany, aby jego szata była prawidłowa czyli twarda i szorstka, to także wiąże się z pewnymi kosztami (wizyta u groomera to koszt od 80 do 150 zł). Wystawianie psa także kosztuje, w zależności od rangi wystaw około 100 do 150 zł.

Sznaucer średni to pies stosunkowo długo żyjący około 14 lat.

To wszystko jednak rekompensuje wspaniały charakter tego psa, jego miłość do właściciela i bezgraniczne oddanie. Jest to pies bardzo wesoły i radosny, a dodatkowe osiągnięcia na ringach mogą dawać właścicielom bardzo dużo satysfakcji i zadowolenia.

Posiadanie psa wiąże się z dużą odpowiedzialnością, a to co dostaniemy w zamian warte jest poświęceń i wielu wyrzeczeń.

Wygląd i budowa – wzorzec rasy FCI

Sznaucer średni pieprz i sól

FCI Standard N° 182 / 18.04.2007
POCHODZENIE: Niemcy.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 06.03.2007.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies stróżujący i do towarzystwa.
KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 2. Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do zaganiania bydła.
Sekcja 1.1 Pinczery.
Próby pracy nie obowiązują.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY  : Pierwotnie sznaucer wykorzystywany był w Południowych Niemczech jako pies stajenny, doskonale czujący się w towarzystwie koni, do tępienia gryzoni, w czym sprawdzał się niezawodnie. Nazywany był wówczas szczurołapem (rattler). Gdy w 1895 powstał Klub Pinczera i Sznaucera, psy te rejestrowano jako „szorstkowłose pinczery”.

WRAŻENIE OGÓLNE : Średniej wielkości, mocny, raczej krępy niż lekki, szorstkowłosy.

WAŻNE PROPORCJE:
Sylwetka kwadratowa : wysokość w kłębie niemal równa długości tułowia.
Długość głowy (mierzona od czubka nosa do guza potylicznego) stanowi połowę długości tułowia (mierzonej od kłębu do nasady ogona).

ZACHOWANIE/TEMPERAMENT : Typowy dla sznaucera jest żywy temperament, połączony z łagodnym usposobieniem. Charakteryzuje się łagodnością, chęcią do zabawy i przysłowiowym oddaniem właścicielowi. Kocha dzieci, jest nieprzekupny, czujny, ale nie hałaśliwy. Dobrze rozwinięte narządy zmysłów, inteligencja, łatwość szkolenia, odwaga, wytrzymałość i odporność na złą pogodę czynią ze sznaucera doskonałego psa rodzinnego, do towarzystwa, i stróża. Ma także cechy niezbędne u psa służbowego.

GŁOWA

MÓZGOCZASZKA
Czaszka : Mocna, długa, potylica słabo widoczna. Głowa proporcjonalna do rozmiarów psa. Wierzch głowy płaski, bez zmarszczek, linia profilu równoległa do linii grzbietu nosa.
Stop: Wydaje się znaczny za sprawą obfitych brwi..

TRZEWIOCZASZKA
Nos: Trufla nosa dobrze rozwinięta, zawsze czarna.
Kufa: Kształtu tępego klina. Grzbiet nosa prosty.
Wargi: Czarne, suche i przylegające, także w kącikach.
Uzębienie: Szczęki mocne, uzębienie kompletne (42 białe zęby zgodnie z wzorem zębowym), zgryz nożycowy , równy i ścisły. Mięśnie policzków dobrze rozwinięte, ale policzki nie są aż tak widoczne, aby zmieniały prostokątny kształt głowy (podkreślony przez brodę).
Oczy : Średniej wielkości, owalne, skierowane do przodu, ciemne, o żywym wyrazie. Powieki dobrze przylegające.
Uszy: Wysoko osadzone, wiszące, kształtu litery V, wewnętrzną krawędzią przylegające do policzków, skierowane do przodu w kierunku skroni. Jednakowo załamane, nie wyżej niż na linii wierzchołka czaszki.

SZYJA: Mocna, dobrze umięśniona, sucha, szlachetnie wygięta, płynnie przechodzi
w łopatki, oddaje siłę psa. Skóra przylegająca, bez fałd.

TUŁÓW

Linia górna: Lekko opada od kłębu ku tyłowi.
Kłąb: Stanowi najwyższy punkt grzbietu.
Grzbiet: Mocny, krótki i dobrze związany.
Lędźwie: Krótkie, mocne i głębokie. Odległość od ostatniego żebra do miednicy na tyle mała, by pies sprawiał wrażenie krótkiego.
Zad: Lekko zaokrąglony, niepostrzeżenia przechodzący w nasadę ogona.
Klatka : Umiarkowanie szeroka, na przekroju owalna, sięga łokcia. Przedpiersie, utworzone przez rękojeść mostka, wyraźne.
Linia dolna i brzuch : Słabizna nie za bardzo podciągnięta, ładne przejście od klatki piersiowej do brzucha.

OGON : Naturalny, pożądany sierpowaty lub szablasty.

KOŃCZYNY

KOŃCZYNY PRZEDNIE Oglądane z przodu mocne, proste i ustawione nie za blisko siebie; oglądane z boku – przedramiona proste.
Łopatki: Przylegające do klatki piersiowej i dobrze umięśnione, górnymi krawędziami wystające powyżej kręgów odcinka piersiowego. Jak najbardziej ukośnie ułożone, mniej więcej pod kątem 50 st do linii poziomej.
Ramię: Przylegające do tułowia, mocne i dobrze umięśnione, z łopatka tworzy kąt 95 – 100 st.
Łokcie: Przylegające, nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz.
Przedramię: Dobrze rozwinięte i umięśnione. Oglądane z przodu i z boku idealnie proste.
Nadgarstek: Mocny.
Śródręcze: Mocne i sprężyste. Oglądane z przodu – pionowe, oglądane z boku – trochę nachylone w stosunku do podłoża.
Łapy : Krótkie, okrągłe, palce zwarte i wysklepione (łapa kocia), opuszki mocne, pazury krótkie, czarne i mocne.

KOŃCZYNY TYLNE : Oglądane z boku – dobrze kątowane , oglądane z tyłu – równolegle, ustawione nie za blisko siebie.
Udo: Średniej długości, szerokie, dobrze umięśnione.
Staw kolanowy: Nie wykręcony do wewnątrz ani na zewnątrz.
Podudzie : Długie, mocne, żylaste, przechodzi w mocny staw skokowy.
Staw skokowy: Wyraźnie kątowany, mocny, nie wykręcony do wewnątrz ani na zewnątrz.
Śródstopie: Pionowe do podłoża.
Łapy : Nieco większe od przednich. Palce zwarte i wysklepione. Pazury krótkie i czarne.

CHODY : Elastyczne, eleganckie, dziarskie, swobodne i przestrzenne. Wykrok kończyn przednich możliwie najdłuższy; kończyny tylne z dobrym i sprężystym wykrokiem dają prawidłowy napęd. Przednia i tylna noga stawiane są do przodu jednocześnie. Grzbiet, więzadła i stawy pozostają stabilne.

SKÓRA : Dobrze przylegająca na całym ciele.
SZATA
SIERŚĆ: Powinna być twarda, szorstka i gęsta; składa się gęstego podszerstka i nie za krótkiej okrywy, przylegającej do ciała. Włos okrywowy szorstki, dostatecznie długi, aby ocenić jego strukturę, ani szczeciniasty, ani falisty. Na kończynach włos nie tak twardy, jak na tułowiu. Na wierzchu głowy i uszach sierść krótka. Charakterystyczna jest broda, która nie powinna być całkiem miękka, i krzaczaste brwi, trochę przykrywające oczy.
MAŚĆ
Czysto czarna z czarnym podszerstkiem.
Pieprz i sól.
Celem hodowlanym w odmianie pieprz i sól jest uzyskanie maści w pośrednim odcieniu, jednolicie rozłożonej, z szarym podszerstkiem i dobrze pigmentowaną okrywą koloru pieprzu.
Dozwolone są odcienie od ciemno szarego, żelazistego, po srebrno szary, zawsze z ciemną maską w odcieniu harmonizującym z barwą tułowia. Wyraźne jasne znaczenia na głowie, piersi i kończynach są niepożądane.

WIELKOŚĆ I WAGA :
Wysokość w kłębie : Psy i suki: 45 do 50 cm
Waga : Psy i suki: 14 do 20 kg.

WADY :
Głowa zbyt mała lub zbyt duża.
Ciężka lub okrągła czaszka.
Zmarszczki na głowie.
Kufa krótka, wąska lub szpiczasta.
Zgryz cęgowy.
Mocno wyrażone policzki lub kości policzkowe.
Oczy jasne, zbyt duże, okrągłe.
Uszy nisko osadzone, zbyt długie lub niejednakowo załamane. .
Luźna skóra na szyi.
Podgardle. Wątły kark.
Grzbiet długi, nie związany, zapadnięty.
Grzbiet karpiowaty.
Spadzisty zad.
Ogon od nasady skierowany w kierunku głowy.
Długie łapy.
Inochód.
Sierść zbyt krótka, zbyt długa, miękka, falista, kosmata, jedwabista, maść biała lub
z białymi albo innymi znaczeniami.
Brązowy podszerstek.
U odmiany pieprz i sól: czarna pręga lub siodło na grzbiecie.
Odchylenie od podanych rozmiarów do 1 cm.

WADY DUŻE
Nieprawidłowy wyraz płci (np. psy o suczym wyglądzie).
Budowa wyraźnie ciężka lub lekka.
Łokcie wykręcone na zewnątrz.
Strome kątowanie tyłu.
Stawy skokowe wykręcone na zewnątrz.
Odchylenie od podanych wymiarów o 1 do 3 cm.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE
Lękliwość, agresja, nadmierna podejrzliwość, nerwowość.
Widoczna degeneracja budowy.
Całkowicie odwrócony wyraz płci.
Wady zgryzu: przodozgryz, tyłozgryz, krzywe szczęki.
Oczywiste wady budowy, sierści i umaszczenia.
Odchylenie od podanych wymiarów o więcej niż 3 cm.
Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.
N.B. : Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

Zachowanie i charakter

Zdecydowany temperament, nie wykluczający zimnej krwi i ostrożności, upodobanie do zabaw. Jest przywiązany do swego pana i akceptuje dzieci. Jest średnio szczekliwy, czujny. Inteligentny i uważny, łatwo się uczy.

Zdrowie i pielęgnacja

Istnieje konieczność systematycznego czesania, strzyżenia i trymowania sierści sznaucera średniego. Jest wytrzymały i odporny na wahania temperatury oraz choroby.


Źródła:
http://www.e-sznaucery.pl/a/historia.php
http://pl.wikipedia.org/wiki/Sznaucer_średni
http://www.zkwp.pl/zg/wzorce/182.pdf