» Foksterier szorstkowłosy

ANA SUPER

Historia i pochodzenie

Foksterier szorstkowłosy wywodzi się z Wielkiej Brytanii. Już w XIV wieku hodowano foksteriery, które towarzyszyły sforom psów gończych w czasie nagonki na lisa lub pracowały pod ziemią (wypłaszały z nor). Starszą odmianą są foksteriery gładkowłose. Szorstkowłose pojawiły się znacznie później, dopiero po roku 1814, dzięki pracy hodowcy angielskiego Jacka Russela, który poświęcił się hodowli różnych odmian terierów szorstkowłosych. W roku 1875 powstał w Anglii klub hodowców foksterierów (Fox Terrier Club), który jednak nie uznawał terriera szorstkowłosego. Do ich większej popularności doszło po roku 1913, kiedy to powstało Wire Fox Terrier Association. Organizacja zalegalizowała trymowanie, foksteriery szorstkowłose szybko wyparły foksteriera gładkowłosego. Skorygowana trymowaniem sierść dodawała psom urody, a szorstkość włosów lepiej chroniła psy przed wiatrem i zębami szkodników.

Charakterystyka i cechy rasy foksterier szorstkowłosy

Bystry, wesoły, żywy, niecierpliwy w oczekiwaniu, przyjacielski, otwarty i nieustraszony.
Ma poczucie własnego terenu, chętnie uczestniczy w psich awanturach. Wytrzymały i kipiący temperamentem, chętny do zabawy, aż do późnego wieku. Przywiązany i wielki pieszczoch, przy tym jednak odważny.

Wygląd i budowa

Foksterier jest bystry i ruchliwy, przy niewielkich wymiarach silny, o mocnym kośćcu. Nigdy nie może być jednak topornej ani ociężałej budowy. Jego konstrukcja jest doskonale wyważona, dotyczy to szczególnie wzajemnych proporcji pomiędzy mózgo- i trzewioczaszką. Podobnie wysokość w kłębie i długość tułowia mierzona od stawu barkowego do guza siedzeniowego są w przybliżeniu równe. W postawie foksterier przypominać ma konia myśliwskiego – huntera, który przy swym krótkim grzbiecie stoi pewnie na nogach, pokrywając nimi dużo terenu.

Wzorzec FCI nr 169 /19.05.2009

Foksterier szorstkowłosy

Pochodzenie: Wielka Brytania
Data publikacji obowiązującego standardu: 26.03.2009
Użytkowość: terier
Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery sekcja 1 teriery duże i średnie
Próby pracy fakultatywne (pozostawione do wyboru).

WYGLĄD OGÓLNY:
Bystry i ruchliwy, przy niewielkich wymiarach silny, o mocnym kośćcu. Nigdy nie może być jednak ociężałej budowy, z gruba ciosany. Jego konstrukcja jest doskonale wyważona, dotyczy to szczególnie równych proporcji pomiędzy kufą i mózgoczaszką. Podobnie wysokość w kłębie i długość tułowia mierzona od stawu barkowego do guza siedzeniowego są w przybliżeniu takie same. W postawie foksterier przypominać ma konia myśliwskiego – huntera, który przy swym krótkim grzbiecie stoi pewnie na nogach, pokrywając nimi dużo terenu.

USPOSOBIENIE/CHARAKTER:
Aktywny, o szybkich ruchach, czujny, reagujący na każdą prowokację. Przyjacielski, odważny i towarzyski.

GŁOWA:
Mózgoczaszka:
Czaszka: górna linia jest prawie płaska, delikatnie pochylona, szerokość zmniejsza się stopniowo ku oczom.
Stop: nieznaczny.
Trzewioczaszka:
Nos: czarny.
Kufa: długość mózgoczaszki i trzewioczaszki jest prawie ta sama. Jeśli kufa jest wyraźnie krótsza, głowa wydaje się słaba, niedostatecznie ukształtowana. Kufa stopniowo zwęża się od oczu do czubka trufli nosowej, leciutki stop łączy ją z czołem. Nie jest on wydatny i nie załamuje się ostro pod oczami, w tym miejscu bowiem głowa powinna być wypełniona. Pełne, zaokrąglone policzki są wadliwe.
Uzębienie: Szczęka i żuchwa silne, dokładny, regularny zgryz nożycowy, to znaczy, że siekacze górne zakrywają w ścisłym kontakcie siekacze dolne i są ustawione pionowo.
Silnie rozwinięte, uwydatnione kości i mięśnie szczęki i żuchwy są niepożądane u foksteriera.
Oczy: ciemne, pełne ognia i inteligencji, dość małe, głęboko osadzone, o kształcie tak zaokrąglonym, jak to tylko możliwe. Nie są zbyt szeroko rozstawione, ani położone niedaleko uszu, wysoko. Takie są wadliwe. Jasne oczy bardzo niepożądane.
Uszy: małe, średniej grubości, w kształcie litery „V”. Małżowina jest ładnie zagięta i opada do przodu przylegając do policzków. Linia załamania ucha przebiega wyraźnie ponad wierzchem czaszki. Ucho stojące, tulipanowa te ,a także w kształcie płatka róży, złożone
i skierowane ku tyłowi jest wadliwe.

SZYJA:
Sucha, muskularna, dobrej długości, bez luźnego podgardla, stopniowo poszerza się ku barkom. Wdzięczny łuk, gdy oglądamy ją z boku, dopełnia całości.

TUŁÓW:
Grzbiet: krótki, prosty i mocny, bez jakichkolwiek oznak słabości.
Lędźwie: muskularne, leciutko wysklepione, bardzo krótkie.
Klatka piersiowa: głęboka, żebra prawdziwe (przednie) umiarkowanie wysklepione, żebra rzekome (tylne) długie, dobrze uwydatnione.

OGON:
Dawniej był zazwyczaj kopiowany.
Ogon niekopiowany: wysoko osadzony, noszony pionowo, ale nie nad grzbietem. Nie może być zakręcony. Dostatecznie silny, takiej długości by pasował do sylwetki psa.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: gdy oglądamy je od przodu, łopatki opadają prawie pionowo od swego zwieńczenia, które jest jednocześnie połączeniem z szyją. Miejsce to, kłąb jest dobrze zarysowane. Gdy oglądamy psa z profilu, łopatka jest długa, skośna, pochylona ku tyłowi. Front nie jest szeroki. Klatka piersiowa głęboka. Z której strony byśmy nie patrzyli, kończyny są proste, kościec na całej ich długości po łapy jest mocny. Łokcie znajdują się na osi tułowia, poruszają się bez przeszkód prosto do przodu.
Kończyny tylne: mocne, muskularne, nie mogą być podstawione. Krótkie podudzie w połączeniu ze stromym stawem kolanowym jest wysoce niepożądane.
Uda: długie i silne.
Kolana: dobrze kątowane, nie mogą być zwrócone na zewnątrz lub do wewnątrz.
Stawy skokowe: nisko położone.
Śródstopia: proste i gdy oglądamy je od tyłu – równoległe.
Łapy: okrągłe, zwarte o małych, grubych i jędrnych opuszkach palców. Palce są umiarkowanie wysklepione. Łapy nie kierują się ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.

RUCH:
Kończyny przednie i tylne poruszają się równolegle i prosto do przodu. Żebra nie są przeszkodą w ruchu łokci, które pracują po osi tułowia (widziane od przodu). Kolana nie kierują się na zewnątrz ani do wewnątrz. Energiczny wykrok kończyn tylnych.

SZATA:
Włos: okrywowy gęsty, bardzo szorstki. Na łopatkach powinien mieć 2 cm długości. Na kłębie, grzbiecie, klatce piersiowej i wierzchniej części tylnych kończyn – 4 cm.
Podszerstek jest krótszy i bardziej miękki. Włos jest bardziej szorstki na grzbiecie i zadzie niż na bokach. Brodę i wąsy porasta sierść kędzierzawa, tak długa, by kufa sprawiała wrażenie silnej. Włos na kończynach jest gęsty i kędzierzawy.
Maść: dominuje biel w łaty czarne, czarne podpalane i rudawe. Łaty pręgowane, czerwone, wątrobiane lub niebiesko łupkowe nie są pożądane.

WZROST I WAGA:
Wzrost: wysokość w kłębie nie przekracza 39 cm dla samców, suki są trochę mniejsze.
Waga: idealna waga samca w dobrej kondycji wystawowej wynosi 8,25 kg. Suki są lżejsze.

WADY:
Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia oraz wpływu na stan zdrowia i dobrostan psa. Psy wykazujące wyraźne wady fizyczne lub odchylenia psychiczne powinny być dyskwalifikowane.

UWAGA:
Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w mosznie.

Zachowanie i charakter

Po odpowiednim i cierpliwym szkoleniu foksterier może stać się psem posłusznym
i zrównoważonym. Jest to pies ruchliwy, wesoły, ciekawski, o bardzo żwawym temperamencie.

Użytkowość

Foksterier jest psem o instynkcie łowieckim, sprawdzającym się nie tylko w pracy w norach, ale także na powierzchni, gdzie może być dzikarzem, płochaczem czy tropowcem. Chętnie pracuje także w wodzie. Zadaniem psa norowca jest mocne napieranie w norze na lisa aby ten szybko opuścił norę i by myśliwy czekający na górze mógł go upolować.

Zdrowie

Zdrowy foksterier może żyć 15 lat. Ogólnie jest to zdrowa rasa.

Pielęgnacja

Foksterier szorstkowłosy, wymaga rzetelnej pielęgnacji. Zaliczamy do niej czesanie, kąpiele, strzyżenie, czyszczenie uszu, obcinanie pazurków i trymowanie. Do pielęgnacji szaty foksteriera potrzebny jest grzebień metalowy z rzadkimi ząbkami. Musimy nim wyczesać całego psa, szczególnie tam, gdzie jego sierść jest dłuższa. Przed myciem zawsze dokładnie czeszemy sierść. Po wykąpaniu, psa dokładnie wycieramy ręcznikiem, a następnie czeszemy
i suszymy suszarką. Aby nie chorowały na zapalenie uszu ważna jest ich odpowiednia pielęgnacja. Regularnie należy usuwać włoski z uszku. Należy to uczynić bardzo delikatnie by nie zrobić krzywdy psu. Ucho czyści się wacikiem który można nasączyć w oliwce dla dzieci lub można kupić sobie odpowiedni preparat do higieny uszu.


Źródła:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Foksterier_szorstkowłosy
http://pl.wikipedia.org/wiki/Foksterier_krótkowłosy
http://www.zkwp.pl/zg/wzorce/169.pdf